چه کسی برای فوتبال زنان ایران نسخه می‌پیچد؟؛ «لطفاً بجنگ خانم نایب رییس»

«چه کسی برای زنان تصمیم می‌گیرد؟»
سازمان تیم‌های ملی به ریاست آقای ساکت که بیش از یک سال است شکل گرفته، سازمانی مستقل در دل فدراسیون است. تنها فدراسیونی که این سازمان را دارد فدراسیون فوتبال است.

چند روزی است عملکرد بانوی اول فوتبال و فوتسال زنان ایران، با نارضایتی اصحاب رسانه مواجه شده. عدم پاسخگویی صوفی‌زاده، انتقادها را تندتر کرده و نتیجه‌اش انتشار چندین مقاله در خبرگزاری‌ها بوده. یادداشت‌هایی در نقد جدی کارنامه نایب رییس امور بانوان فدراسیون فوتبال.
هفته پیش، هشتمین دوره جام جهانی زنان در فرانسه به اتمام رسید. بنا بر اعلام فیفا، شاید دور بعدی با ۳۲ تیم برگزار شود. یعنی سهمیه آسیا افزایش پیدا می‌کند و امید زنان ایرانی هم برای حضور تاریخی‌شان در جام جهانی بیشتر خواهد شد.
فدراسیون فوتبال اما برنامه منظم و مدونی برای پیشرفت تیم زنان ندارد. هر از چندی در آستانه رویدادهای آسیایی، بازیکنان به اردو دعوت می‌شوند و در پایان هم بدون کسب سهمیه یا عنوانی در خور توجه، از تورنمنت‌ها خداحافظی می‌کنند. تنها شخصی که می‌تواند توضیحاتی روشنگرانه درباره این وضعیت پر ابهام ارائه کند، متولی فوتبال و فوتسال زنان ایران است که متاسفانه تاکنون از انجامش شانه خالی کرده.
آمریکا برای چهارمین بار قهرمان جام جهانی زنان شد. بازی فینال در این کشور نسبت به فینال جام جهانی مردان در روسیه، تماشاگران بیشتری را پای تلوزیون نشاند. این در حالی است که صداوسیما هنوز هیچ دیدار داخلی و خارجی از فوتبال و فوتسال زنان را پخش نکرده. با این حال خانم صوفی‌زاده به پخش چند بازی لیگ فوتسال ۹۷ اشاره می‌کند که از طریق مایکوجو پخش شد. شاید بگویید کاچی به از هیچ چی، اما خب همین پخش اینترنتی هم دوامی نداشت و متوقف شد!

«حال فوتسال زنان خوش نیست»
در بازی‌های آسیایی جاکارتا، مسئولین ورزش کشور پاداش‌ مدال آوران را پای سکو تقدیم‌شان می‌کردند. با این حال زنان افتخارآفرین در فوتسال آسیا که مدال طلا را به گردن آویختند، بعد از ۱۴ ماه هنوز پاداش‌شان را نگرفته‌اند!
این موضوع، به تیم ملی آسیب زد. حاشیه‌هایی به تیم تحمیل شد و کادر جدید، چند نفر از معترضان را به اردوها دعوت نکرد که با عملکرد ضعیف در تورنمنت روسیه، جای خالی‌شان را حس کردیم.
عدم حضور موثر زنان در بخش‌های مختلف تشکیلات فدراسیون کاملاً محسوس است. به نحوی که حضورشان در تصمیم‌ سازی‌ها و سیاست‌ گذاری‌ها نمایشی است. برای شرح دقیق‌تر به چند بخش اشاره می‌کنیم.
کمیته فنی فوتسال: کمیته‌ای که ٨ عضو دارد و فقط یک نفرشان زن است؛ پریا شهریاری. این یک سهم هم به فوتبال ساحلی تعلق دارد.
هیچ یک از اعضای این کمیته، رقابت‌های لیگ فوتسال زنان را از نزدیک تماشا نکرده‌اند تا عملکرد مربیان و تیم‌ها را زیر نظر بگیرند.
کمیته فنی فوتبال: کمیته‌ای با ریاست مرتضی محصص و با نقش آفرینی فقط یک زن. خانم قدسی دبیر این کمیته است و پیشینه‌ای هم در فوتبال ندارد.
کمیته داوران: کمیته‌ای با حضور چندین آقا و فقط یک خانم به نام کشیرانی که دو سال پیش توسط صوفی‌زاده به این مجمع راه یافت. شخصی که به گفته داوران، طی این مدت نتوانسته کار مثبتی انجام دهد.
کمیته آموزش: اسم هیچ زنی در این کمیته دیده نمی‌شود. بخشی بسیار حساس در تشکیلات فوتبال که باید جزو قوی‌ترین کمیته‌ها باشد اما بدون جریان‌سازی و بدون فعالیت‌های هدفمند، جزو ضعیف‌ترین کمیته‌هاست.

«چه کسی برای زنان تصمیم می‌گیرد؟»
سازمان تیم‌های ملی به ریاست آقای ساکت که بیش از یک سال است شکل گرفته، سازمانی مستقل در دل فدراسیون است. تنها فدراسیونی که این سازمان را دارد فدراسیون فوتبال است.
با این حال در نامه‌ها، هیچ اسمی از ساکت نیست و فقط نوشته می‌شود “سازمان تیم‌های ملی!” هدف از این پنهانکاری چیست؟
این سازمان بعد از اجرای قانون منع بکارگیری بازنشستگان دولتی و استعفای ساکت از دبیر کلی فدراسیون تشکیل شده. سازمانی که هیچ زنی در آن عضویت ندارد اما ایفاگر نقش اصلی در مهم‌ترین امور فوتبال زنان است!
از انتصاب مدیران فنی گرفته تا عزل مدیران تیم‌های ملی. سازمانی که به جای لیلا صوفی‌زاده تصمیم می‌گیرد.
ایرادات فراوانی به ساختار این سازمان وارد است. آقای میرغفاری از اعضای سازمان تیم‌های ملی، داور فعال لیگ برتر است و این یعنی نقض قانون. موضوعی که درباره گلاره ناظمی داور بین‌المللی فوتسال هم صدق می‌کند.
ناظمی مسئول برگزاری لیگ برتر فوتبال زنان است و جالب این که چندین ماه از بازی‌های لیگ فوتبال و فوتسال دقیقاً در یک روز انجام می‌شود. یعنی مسئول برگزاری لیگ برتر فوتبال زنان، هنگام برگزاری بازی‌ها مشغول قضاوت در لیگ فوتسال است!
ضمناً همزمان برای داوری به رویدادهای بین‌المللی هم اعزام می‌شود که به همین دلیل، لیگ در فصل گذشته با وقفه آغاز شد.

«کدام کارنامه؟»
فهرست ایرادها و ابهامات طولانی است. در ماجرای پاداش معوقه ملی‌پوشان فوتسال، به علیرضا رعدی دستور رسید که معترضین را حذف کند. چرا خانم نایب رییس در حمایت از بازیکنان قهرمان و افتخارآفرین خود پا در میانی نکرد؟ چرا ملی‌پوشان جای اینکه پاداش بگیرند تنبیه شدند؟!
در این بین، ایشان تاکید کرده است که تکرار قهرمانی فوتسال زنان در آسیا در دوره من اتفاق افتاد.
اما کیست که نداند این قهرمانی حاصل برنامه‌ریزی بلند مدت الهه عرب عامری نایب رییس قبلی فدراسیون بود. او بود که تلاش کرد شهرزاد مظفر و علی صانعی با یکدیگر در تیم ملی باشند و همکاری کنند.
بسیاری به حق می‌پرسند چرا صوفی‌زاده دبیر ندارد؟ مگر می‌شود شخص اول امور زنان در فوتبال کشور، فاقد دبیر و مشاور باشد. در حالی که دبیر کل فدراسیون، چندین دبیر در امور مختلف دارد.
همان طور که از لابلای متن‌های انتقادی اخیر ورزشی‌نویسان زن پیداست، به نظر می‌رسد نقش یک مدیر آرام و مطیع و بی دغدغه را برایش نوشته‌اند. نقشی که او نیز مو به مو اجرا می‌کند تا کرسی خود را در فدراسیون فوتبال از دست ندهد.
سهم زنان در امور اجرایی‌ زنان نسبت به سال‌های اخیر در فدراسیون فوتبال، به کمرنگ‌ترین حد خود رسیده. تصمیم‌گیری برای زنان به عهده افرادی است که سر رشته‌ای از آن ندارند و چنین به نظر می‌آید که متولی امور زنان هم برای حفظ جایگاه خود، از تلاش و تقلا برای گرفتن حق زنان خودداری می‌کند.
مهدی تاج تمایل خاصی برای سرمایه‌گذاری و برنامه‌ریزی در بخش زنان نشان نداده. همت و تلاش و تمرکز تاج، فوتبال مردان است.
در این بین، وزارت ورزش چه نقشی دارد؟ آیا ممکن است وزارت از اوضاع بد امور زنان در فدراسیون فوتبال بی اطلاع باشد؟ یا آنطور که برخی منتقدین می‌گویند، فوتبال و فوتسال زنان برای وزارت اهمیت خاصی ندارد؟
در شرایطی که کشورهای مختلف با سرمایه‌گذاری روی فوتبال زنان در پی توسعه آن هستند، گویا برای وزارت ورزش ایران فقط تیم ملی مردان جذابیت دارد.
نمی‌توان صوفی‌زاده را مقصر همه مشکلات و کمبودها و بی توجهی‌ها به فوتبال و فوتسال زنان دانست. اما در چنین وضعیتی که فقط به گوشه‌هایی از آن اشاره شد، می‌توان محترمانه از ایشان پرسید: چرا به جای جنگیدن برای احقاق حق زنان، اولویتش حفظ میز و موقعیت خودش بوده؟
WP2Social Auto Publish Powered By : XYZScripts.com