“این مردم چقدر تنهایند…”

مجید یونسیان:

 

نه، عبرت نگرفتیم. در همچنان بر همان پاشنه می‌چرخد. مشت آهنین برای حل مشکلاتی از جنس بلور و شیشه!

 

این مردم چه باید بکنند که حکمرانان ما باور کنند که آنها مردمان همین سرزمین‌اند؟ همان‌هایی هستند که هر بلایی سرشان می‌آید، نجیبانه تحمل می‌کنند. خس وخاشاک نامیده می‌شوند، اما باز ۲۲بهمن به خیابان می‌آیند و از تمامیت‌ارضی و کشور و دین‌شان حمایت می‌کنند.

 

با باتوم و گاز اشک‌آور مورد حمله قرار می‌گیرند، باز برای حمایت از یک سرباز وطن عظمت و شکوه می‌آفرینند. ۱۷۶انسان به اشتباه در آسمان می‌سوزند، همان‌ها می‌خواهند سوگواری کنند، اما کرور کرور ماشین ضدشورش در برابرشان صف‌آرایی می‌کنند.

 

اینها همان مردمند که هروقت به خیابان آمدند که بر حرف‌های حکمرانان صحه گذارند، با گل و شیرینی تقدیر می‌شوند و با واژه‌هایی چون “حماسه‌ساز” و “شهیدپرور” از آنها یاد می‌شود و هروقت از دروغ و دغل‌بازی و ریا و فساد و اختلاس و فقر جانشان به لب می‌رسد و برای اعتراض به خیابان می‌آیند؛ می‌شوند خس‌وخاشاک، مزدور بیگانه، فریب‌خورده و ناسپاس وامثالهم!

 

اینها همه یک مردمند. “مردمانی تنها” که نه حکمرانان‌شان تحمل آنها را دارند و نه بیگانگان.

هردو آنها را برای یک کار می‌خواهند؛ اطاعت و بندگی. اما این مردم به چه زبانی باید بگویند که آزادی می‌خواهند، رها شدن از بند بندگی می‌خواهند؟

 

خشونت را به مردم تحمیل نکنید! مگر اعتراض به اعمال نادرست حق انسانی و شرعی آنها نیست؟ یعنی، انتظار دارید مردم این‌همه بلا ببینند و ساکت باشند؟ این‌همه سختی بکشند و دم نیاورند؟ این‌همه دروغ بشنوند و فقط صلوات بفرستند؟ انتظار چه‌کاری از این مردم دارید؟

 

مشت آهنین فقط برای کوبیدن بر سر دشمنان است، نه نمایش آن در خیابان. آن‌هم در برابر زنان، مردان و جوانان دانشجویی که تنها سلاح‌شان فریاد است.

 

تا جامعه و مردمانی مستأصل نشده باشند، فریاد نمی‌کشند. مردم ما امروز بهترین مردماند که هم دردشان را با مسالمت فریاد می‌کنند و هم همراه این درد، هروقت که نیاز بود، مشتی متحد در برابر بیگانگان بودند.

 

چقدر این مردم تنهایند… مردمانی که حتی حکمرانان‌شان هم حرف آنها و دردشان را نمی‌فهمند و شاید البته نمی‌خواهند بفهمند که اجازه می‌دهند گستاخانی نابلد و جاهل در رسانه بظاهر ملی از صاحبان این سرزمین بخواهد که اگر این شرایط را نمی‌پسندی، ایران را ترک کن!

 

ایران متعلق به هیچ‌کس نیست؛ جز مردمانش. این مردم می‌مانند و به‌جای ترک آن، شرایط را تغییر می‌دهند. نه با خشونت و نفرت؛ بلکه با اتحاد و ایستادگی. گر تو نمی‌پسندی؛ تغییر ده قضا را!