زلزله‌های بی امان!

 

شنیدن خبر زلزلۀ ۶ ریشتری آن هم در عمق ۲ کیلومتری زمین- که در خبرهای اولیه اعلام شد – رنگ به روی آدم باقی نمی‌گذارد؛ ولی ظاهراً سازه‌های شهری و روستایی در حد فاصل میانه و سراب این زلزله را کم و بیش تاب آوردند و دامنۀ تلفات نسبت به زلزله‌هایی با این شدت، محدودتر ماند.
در بیش از نیم قرن زندگی، من به یاد ندارم که سرزمین ایران تا این اندازه شاهد زلزله‌های پی در پی در اقصی نقاط خود بوده باشد. طبعاً زمین شناسان و مهندسان زلزله باید دلایل این پدیده را نزد افکار عمومی تشریح کنند.
زلزله‌های پی در پی کنونی اما خوشبختانه نسبت به زلزله‌های گاه به گاهی دهه‌های پیش، ویرانی و کشتار محدودتری در پی دارد و این احتمالاً مربوط به منسوخ شدن سازه‌های خشت و گلی و استفاده از مصالح مقاومت‌ر در ساختمان‌های جدید حتی در روستاهاست.
با این حساب، خنثی کردن خطر زلزله امر چندان دشواری نیست و فقط با نظارت بر ساخت و سازهای عمومی و آموزش ساخت و سازهای خصوصی می‌توان زلزله را از کابوسی هولناک به رخدادی طبیعی در ذهن مردم تبدیل کرد؛ البته اگر….! و همین اگر بلای جان ما ایرانیان شده است!

احمد زیدآبادی

WP2Social Auto Publish Powered By : XYZScripts.com