“رای سفید، سودای خام”

فرانک چالاک:

این روزها زمزمه ی پیشنهاد “رای سفید” جهت پاسخی به حذف نشدنِ اصلاح طلبان از یک سو و تن ندادن به انفعال سیاسی از سویی دیگر، همراه با مغالطاتی واضح مطرح می گردد. درحالی که، ابتدایی ترین پیش شرط چنین پیشنهادی برقراری سازوکار، فراهم آوردن الزاماتِ انتخاباتی آزاد و سالم است.

در صورتی که با نگاهی واقع بینانه در رابطه ی مردم_حکومت، شرکت در رقابتی آزاد و سالم نیازی دو طرفه و در صورت برگزاری عادلانه، نتیجه آن به شکل برد_برد برای هر دو طرف می باشد.

 

رویکرد انسدادی که حاکمیت به خصوص در موارد پیش آمده طی چند ماه اخیر از خود بروز داده، نشان دهنده ی این است که حکومت تصمیم خود را در یکدست سازی کامل حکومت از صدر تا ذیل(در تمامی ارکان و لایه های مختلف) و با نادیده گرفتنِ مردم گرفته است و با شدت هر چه تمام در حال اجرای پروژه های تعریف شده ی خود می باشد.

 

طراحانِ “رای سفید” مدعی اند که با برگزاری پرشور و حضور حداکثری پای صندوق های رای دو معنای” ۱-من هستم، مشارکت می کنم ولی کاندیدای مورد نظرِحداقلی خود را ندارم.۲-من رفراندوم می خواهم!” را به حاکمیت خواهند فهماند!

موضعان این طرح در درک بسیاری از مفاهیم در اشتباه کامل به سر می برند. گویا به درک درستی از عملکردِ نامناسب اصلاح طلبان نرسیده اند! از دست دادن فرصت های مهمی از جمله، پشتوانه ی چندین ساله ی همراهی قاطبه ی مردم که مصروف حضورِ مستمر، پای صندوق های رای و کسب قدرتِ بیهوده ی “قدرت طلبان” و به نام “اصلاحات” (شاید یکی از بزرگترین فرصت های تکرار نشدنی تاریخ اصلاح طلبی مردم ایران)، ایجاد خسارت های جبران ناپذیر ناشی از عدم ترسیم خطوط راه، تعریف نکردن چشم اندازی روشن، هدفمند و اجرایی به سمت بهبودِ روند و توسعه ی همه جانبه اعم از سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و… با رویکردی ملی گرایانه و از همه مهم تر “بیگانه دانستن مردمی” که به پشتوانه ی حضور آنان، این گروه در جامعه منسجم و صاحب قدرت شده بودند، موجب قرار گرفتن آن ها در موضع ضعف گردیده است.

 

“رای سفید” به نظر پارادوکسی از نشان دادن چراغ سبز در “حمایت از یک دست سازی” عیانِ حکومت و ایستادن در “مقابل خواست مردم” می رسد. چرا که دستاوردهای آن درست کردن “صف های طویل” (در صورت مشارکت مردم!)، بالا بردن “تعداد” میزان مشارکت کنندگان و استفاده ی “بین المللی”، از “تعداد شناسنامه های مُهر خورده” در این دوره از انتخابات یا همان انتصابات نمایشی_ فرمایشی و همچنین نشان دادن رضایت از وضع موجود و مطلبوبیت استمرار آن خواهد بود.

 

توجه به این نکته مهم است که “رای سفید” راه حلی برای پیشگیری از “اقدامات ناشناخته” نیست. اقدامات ناشناخته دارای “دلایل” مشخص هستند. برای پیشگیری از انواع ناشناخته ها باید “علل” اینکه چرا حکومت و بدنه ی مدافع آن، تمایلی به مرتفع نمودن عللِ دلایل ندارند، متمرکز بود.

اَبَر بحران های ناشی از ساختارهای شکلی و ماهوی در تمامی ابعاد، چگالی فروپاشیِ سیستم موجود را بسیار سبک نموده است. چه بسا “خطای انسانی سهوی_عمدیِ” دیگر، از جانب حاکمیت یا حامیان قدرت( از هر گروه و طیفی) موجب افزایش هزینه های جامعه و مردم و افزودن قفل هایی دیگر بر قفل های ناگشوده ی گذشته گردد.