وقتی شهیدبهشتی اجازه بزرگ‌نمایی کاذب درباره واقعه ۱۷ شهریور را نداد

 

عبدالله‌نوری، وزیرکشور در دولت خاتمی:

خاطرم هست، پس از فاجعه ۱۷ شهریور ۱۳۵۷، جامعه روحانیت مبارز تهران بیانیه‌ای ‏صادر و در آن بیانیه، تعداد تقریبی شهدای میدان ژاله را نیز اعلام کرد. به اتفاق برخی دوستان، از اصفهان به قم آمدیم و در منزل مرحوم آیت‌الله طاهری‌خرم‌آبادی، خدمت شهید بزرگوار، آیت‌الله دکتر بهشتی رسیدیم. من با ناراحتی به ایشان گفتم چرا در بیانیه شما تعداد شهدا کم ذکر شده؟ ایشان از من ‏پرسیدند پس چه عددی باید می‌نوشتیم؟ من در جواب گفتم باید ١٠ برابر این تعداد می‌‏نوشتید، ایشان در جواب فرمودند، آقای نوری، شهدای میدان ژاله این تعداد هم نبوده ‏است.‏

سال‌ها بعد که تب و تاب انقلاب فرو نشست، به فکر فرو رفتم که مگر اتهام‌زدن درباره همه انسان‌ها، غیراخلاقی و حرام نیست؟ مگر اتهام‌زدن و نسبت ناروا‌ دادن حتی به ‏رژیم پهلوی و اعوان و انصارش مجاز است؟ بر مبنای کدام مستند دینی می‌توان نسبت ‏به انسان غیر‌مؤمن، نسبت خلاف واقع داد؟

چرا ما جهت تخریب رژیم شاه، گاه  احساس ‏وظیفه می‌کردیم که یک شهید را ١٠ برابر کنیم یا آنچه بر زبان و قلم‌مان جاری می‌‏شود، بگوییم و بنویسیم و احساس می‌کردیم چون ما روحانی هستیم یا انقلابی ‏هستیم یا اهل نماز و روزه و به عبارتی ظاهرالصلاح هستیم، خدا هم با ماست و ما ‏مشمول عفو پروردگار خواهیم شد؟ راستی چنانچه در روز حساب و کتاب که «فَمَنْ یَعْمَلْ ‏مِثْقالَ ذَرَّهٍ خَیْراً یَرَهُ – وَ مَنْ یَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّهٍ شَرًّا یَرَهُ» است، حاکمان و منسوبین رژیم پهلوی در ‏دادگاه عدل الهی دادخواهی کنند که ما درباره کارهای خلافی که ‏انجام داده‌ایم، آماده عقوبت هستیم؛ اما نوری و نوری‌ها به ما نسبت‌های کذب و ‏خلاف واقع داده‌اند و به عنوان حق‌الناس، از ما بخواهند جبران کنیم یا مؤاخذه شویم، ‏چه پاسخی داریم و چه می‌توانیم انجام دهیم؟

این داستان اختصاص به دیروز ندارد. امروز هم همه ما در معرض امتحان الهی ‏هستیم و باید سعی کنیم  که از جاده انصاف و عدالت خارج نشویم تا در دنیا و آخرت ‏سرفراز باشیم و بر اشتباهات گذشته‌مان، حسرت نخوریم.

امید است که از همین ‏رمضان تصمیم بگیریم در چارچوب معیارهای اخلاقی و معنوی و تزکیه روح و طهارت نفس که هدف روزه نیز همین امر است، گام برداریم، ان‌شاءالله.

WP2Social Auto Publish Powered By : XYZScripts.com