نگاه اهل فرهنگ: “تو براى مردم بنویس!”(پراکنده‌هایى به بهانه روز خبرنگار)

صفدر دوام، خبرنگار فرهنگی:

نمی‌شود که هرسال در روز ١٧مردادماه براى خود نوشت. اصلا زمانى که خود را دلداده کار حرفه‌اى خویش یعنى خبرنگارى مى‌دانى، چه باید نوشت؟ مگر عاشقى و گلایه کردن در یک اقلیم می‌گنجند؟!

امروز براى بیستمین سال روز خبرنگار براى من رسیده. چه بنویسیم از تعریف‌ها و تمجیدهاى تکرارى. از اینکه رکن دمکراسى و زبان گویاى جامعه و آیینه تمام‌نماى جامعه‌اید!

خدا رحمت کند شهید محمود صارمى را که از سوى گروه متحجر طالبان به شهادت رسید و با خون خویش عنوان خبرنگار را در تقویم رسمى کشور به ثبت رساند و این خود غنیمتى است در زمانه‌اى که برخى مسئولان از خبرنگاران انتظار میرزابنویسى بی‌کم‌وکاست دارند و متأسفانه بسیارى از فعالان این عرصه هم با عنوان خبرنگار این پیشه را بخوبى انجام می‌دهند.

غافل از اینکه با نیّت منافع اقتصادى پا در عرصه خبرنگارى گذاشتن جز خسارتى به خویش و پویایى جامعه زدن حاصل دیگرى ندارد.

مگر نوشتن براى مردم و از کاستی‌ها و بداخلاقی‌هاى مختلف می‌تواند جز تهمت و طعنه براى خبرنگار منفعتى دیگر در پى داشته باشد؟!

اساس کار خبرنگار و حرفه روزنامه‌نگارى انتقاد و دیدن کمبودهاست و چه کم پیدا هستند افرادى که در مقابل قلمى که از کاستی‌هایشان بگوید، سرِ تعظیم فرود آورد!

امروز هم روز خبرنگار است؛ روزى براى تکریم از خبرنویسان و به تعبیر زبان اوایل همین سده معاصر، مخبران رویدادهاى جامعه.

امروز روز ماست تا به جایگاه و رسالت خود نگاهى دوباره داشته باشیم و افق جامعه را با آن ترسیم کنیم.

هان اى خبرنگار متعهد و دلسوز منافع ملّى و خواهان ارتقاء جامعه! بگذار تو را به هر تعبیرى که دوست دارند، صدا کنند؛ از بی‌سواد گرفته تا منفعت‌طلب حزبى و یا قلم‌به‌دست جیره‌خوار!

تو افق روشن جامعه خود را بدون تعصبات حزبى و گروهى ترسیم کن که در نوشتارت محسوس شود. بگذار تو را هرچه دلشان می‌خواهد بخوانند؛ تو براى مردم بنویس!

نوشتن تو بهترین سند تاریخ است تا در خاطرات زمان آینده تعهد از قلمت به شایستگى یاد کنند. تو براى مردم بنویس و تیترهاى جنجالى را براى سود آنها بکار ببر؛ نه به نفع ارباب قدرت و ثروت!

اى جان دل خبرنگارِ امین! جامعه تو براى مردم از زندگى بنویس و از عاشقانه‌هاى آن با فقرشان همراه باش و در شادی‌شان شادمانه بنویس که رسالت تو امیدبخشى جامعه است.

امروز روز خبرنگار است: اما چه خبرنگارى؟ خبرنگارانى که بیش از آنکه به احزاب و گروه‌هاى سیاسى نظر کنند، براى طرح مطالب خود جامعه را می‌بینند. آنهایى که با نگاه تیزبین خویش نه‌تنها “مو”، بلکه پیچش “موى” معضلات اجتماعى و فرهنگى جامعه را می‌بینند و براى انعکاسش استوار ایستادگى می‌کنند.

بنابراین، خبرنگار نه متملق هست و نه میرزابنویس و نه کار روابط عمومى براى مدیران انجام می‌دهد، تنها تسلیم حقیقت می‌شود تا جامعه را آگاه سازَد!

کارنامه خبرنگاران و روزنامه‌نگاران هر روز در فضاى حقیقى و مجازى پیش‌روى تک‌تک افراد جامعه است. ازاین‌رو، قضاوت افکار عمومى براى این حرفه بسیار آسان است و تردیدى نیست که سره از ناسره جدا خواهند کرد؛ بنابراین، خبرنگار بودن مهم نیست. خبرنگار ماندن براى جامعه بسیار اولی‌تر است!

امروز را گرامى می‌داریم؛ نه به دلیل اینکه عنوان خبرنگار و روزنامه‌نگار در خود دارد. بلکه به خاطر رشادت‌ها و دلاوری‌هاى خبرنگاران متعهد جامعه ایرانى از میرزاده عشقى تا مرحوم میرزا جهانگیرخان شیرازى، امیرمختار کریم‌پورشیرازى تا محمود صارمى و خبرنگاران و تصویربرداران دوران دفاع مقدس که به شهادت رسیدند.

امروز را براى حرمت قلم و تعظیم جایگاه خبرنگاران واقعى که آزادى، استقلال و آبادانى کشور تنها دغدغه‌شان است و براى آن هزینه می‌دهند، دوست می‌دارم و با این شعر زنده‌یاد منوچهر آتشى این نوشتار پراکنده را به پایان می‌بَرَم که:

براى قایق‌رانى در مرداب
جواز بی‌معنى ست
امّا اگر نهرکى باشد که مرا به دریا برسانَد
حاضرم برگ سبزى باشم
و بارِ شبنمم را به اقیانوس ببرم

WP2Social Auto Publish Powered By : XYZScripts.com