با خروج امریکا از افغانستان، تاریخ برای زنان این سرزمین تکرار خواهد شد

من یک زن جوان انگلیسی – افغانستانی هستم که در بریتانیا بزرگ شده‌ام و با توجه به این‌که بیش‌تر عمر خود را در انگلیس سپری کرده‌ام، به عنوان یک زن افغان هرگز ناچار به تحمل واقعیت تلخ زن بودن در افغانستان نبوده‌ام. با این حال، باور دارم که استفاده صحیح و به موقع از بسترهای مبارزه برای حقوق زنان در افغانستان و پی‌گیری و آگاهی مستمر از مبارزات بانوان در این کشور، وظیفه من است.

متأسفانه باید بگویم که براساس رتبه‌بندی شاخص صلح و امنیت زنان در سال ۲۰۱۹، بدترین مکان در جهان برای زن بودن، افغانستان تعیین شده، کشوری که نرخ بی‌سوادی در میان بانوان آن ۸۲ درصد است. واقعیت این است که تصویر تلخی که در حال حاضر از افغانستان می‌بینیم، بیست سال پیش برای جامعه جهانی یا حتا مردم افغانستان قابل تصور و پیش‌بینی نبود.

به نظر می‌رسد که به طور تقریبی تاریخ در حال تکرار شدن است؛ زیرا در حالی که هنوز افغانستان با مشکلات متعدد دست به گریبان و خشونت هر روز در حال افزایش است و از طرفی، مذاکرات صلح بین گروه‌های رقیب افغانستان، تاکنون بدون نتیجه مانده، ایالات متحده نیز ماه می را برای خروج خود از افغانستان تعیین کرده است.

هنگامی که رژیم طالبان در سال ۲۰۰۱ توسط ائتلاف تحت رهبری ایالات متحده سقوط داده شد، جامعه بین‌الملل برای اجرای عدالت، یک‌صدا شد و اصرار بر محاکمه و مجازات کسانی داشت که در رژیم قبلی مرتکب جنایات شده بودند و هم‌چنین، پاسخگویی، برابری و عدالت در اولویت قرار گرفت؛ اما به هر حال جرم، جرم است و اگر قرار است با افرادی که به صورت روزانه افغان‌ها را کشته‌اند و می‌کشند، در مورد یک توافق سیاسی مذاکره کنیم، حداقل کاری که می‌توانند انجام دهند، این است که طلب بخشش کنند و از لحاظ ذهنی به سمت افغانستان پیش‌رو و مترقی‌تر که زنان در آن نقش فعالی دارند، تغییر یابند.

امروز بیش از هر زمان دیگر، افغانستان برای اطمینان از تحقق وعده‌های داده شده و نظارت بر آتش‌بس به مشارکت جامعه جهانی نیاز دارد.

مطابق گزارش کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان، در طول سال گذشته، تعداد قتل‌های هدفمند در این کشور سه برابر شده است. به گفته ذبیح‌الله فرهنگ، سخنگوی این کمیسیون، ۶۵ زن در حملات هدفمند در سال ۲۰۲۰ کشته و ۹۵ تن دیگر زخمی شدند. مهاجمان، یک زایشگاه را مورد هدف قرار دادند، مادران را به قتل رساندند و به نوزادان تازه متولد شده حمله کردند. آن‌ها دو بار با حمله مسلحانه به موسسات آموزشی، ۵۰ نفر را کشتند که بیش‌تر آن‌ها دانشجو بودند.

چندین نفر از قربانیان روزنامه‌نگاران، فعالان حقوق بشر، قضات جوان و وکلا بوده‌اند و روشن است که برای ایجاد هرگونه صلح می‌بایست هدف قرار دادن و کشتار پیوسته جامعه مدنی متوقف شود.

آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه ایالات متحده، به مناسبت بزرگداشت روز جهانی زن، به شش زن افغان که در سال گذشته در میان کشته‌شده‌گان اند، جایزه بین‌المللی شجاعت را اهدا می‌کند. حال با توجه به این‌که این قتل‌های دلخراش نشان دهنده روند نگران‌کننده افزایش حمله بر زنان در افغانستان است، سوال مهم و اساسی این است که چرا باید برای قدردانی از این زنان، منتظر کشته شدن آن‌ها بمانیم و پیش از روی دادن چنین جنایات غیرانسانی، از آن‌ها محافظت نکنیم؟

افغانستان نیازی به اظهار تأسف جامعه جهانی، پس از کشتار مردمش ندارد. من از آن‌ها می‌خواهم قبل از این‌که این جنایات رخ دهد و ادامه یابد و راه برگشتی وجود نداشته باشد، برای پایان دادن به این کشتار، ناامنی و وحشت حاکم بر مردم عادی که آن‌ها را از زنده‌گی همراه با آرامش محروم کرده است، کاری انجام دهند.

آنتونی بلینکن، وزیر خارجه ایالات متحده، طرحی را برای کمک به ادامه یا شروع مجدد روند صلح، پیشنهاد کرده است. او در نامه‌ای به رهبران حکومت خواستار اجماع طرفین برای برگزاری یک کنفرانس به کمک سازمان ملل متحد با وزرای خارجه و نماینده‌گانی از روسیه، چین، پاکستان، ایران، هند و ایالات متحده برای بحث در مورد یک روی‌کرد واحد برای حمایت از صلح در افغانستان شده است.

با توجه به این‌که که صلح همان چیزی است که کشور طی ۴۲ سال گذشته به آن امیدوار بوده است، نباید اجازه دهیم که این کار، شتاب‌زده انجام شود.

در طول بیست سالی که از براندازی حکومت طالبان می‌گذرد، دست‌آوردهای قابل توجهی به دست آمده است. دروازه مکاتب به روی دختران باز است، زنان وارد نیروی کار، سیاست و قضاوت شده‌اند. آن‌ها حتا در پشت میز مذاکرات صلح حضور دارند که طالبان و دولت افغانستان برای یافتن راهی برای پایان دادن به جنگ دور آن نشسته‌اند. اما این دست‌آوردها شکننده است و فعالان حقوق بشر دشمنان زیادی در افغانستان دارند که می‌خواهند منتقدان یا موانع سر راه خود را به طور کامل حذف کنند و از بین ببرند.

دست‌یابی به امنیت، عدالت و برابری در افغانستان بسیار زمان بر و چالش‌برانگیز است، زیرا تبعیض براساس قومیت و جنسیت هنوز به طور گسترده وجود دارد؛ اما این آرزو دست‌یافتنی است، زیرا با وجود چالش‌های مداوم، افغانستان ۲۰۲۱ متفاوت است.

در حال حاضر حداقل حقوق بشر، حقوق زنان و حقوق اقلیت‌ها در کشور مورد بحث و تبادل نظر قرار گرفته است و دست‌کم اکنون در مورد خشونت علیه زنان در کشور صحبت می‌کنیم. در گذشته، این قبیل مسایل در کشور مطرح نمی‌شد.

اتحادیه اروپا، ایالات متحده و انگلیس پس از حمله اتحاد جماهیر شوروی به مدت ۴۲ سال دوست نزدیک افغانستان بوده‌اند. ما جنگ سرد را به کمک هم انجام دادیم و در نهایت پیروز شدیم و واضح است که نقش افغانستان در دست‌یابی به این پیروزی کاملاً برجسته و موثر است. بنابراین، مردم افغانستان پس از پشت سر گذاشتن تمام این دشواری‌ها و همکاری موثر با جامعه جهانی، سزاوار و شایسته صلح و آرامش‌اند.

اما متأسفانه باید گفت که در طول تاریخ، افغانستان بارها درست در زمانی که برای مقابله با دشمنان خود به کمک و پشتیبانی نیاز داشته، تنها رها شده است و بسیار مهم و حیاتی است که این رویداد دوباره تکرار نشود؛ زیرا علاوه بر این‌که به افغانستان آسیب جدی و عمیق و جبران‌ناپذیری وارد خواهد کرد، جهان و به خصوص امنیت منطقه نیز از عواقب منفی و خطرناک آن دور نخواهد ماند.